Reiki is een energie die in het westen nog maar enkele decennia bekend is. Het wordt toegepast door meer dan een miljoen mensen (1998), wat in verhouding tot de wereldbevolking weinig is.


Om Reiki vanuit een wetenschappelijk oogpunt te verklaren dienen we eerst enkele concepten uit de wetenschap te bespreken. Wetenschappelijk bewijs ontstaat op vele manieren. Het is gebruikelijk om een rationele verklaring te geven van de werking van enkele fenomenen gebaseerd op de logica van ‘solide’ wetenschappelijke principes.


Een typisch voorbeeld in dit verband is de rationele verklaring van Reiki m.b.v. termen als "subatomaire materie", "ongepolariseerd", "werveltheorie", "beeldspiegeling" etc. Ze klinken goed en zijn waarschijnlijk de beste manier om tegemoet te komen aan de noodzaak voor een rationele uitleg die zoveel Reiki-beoefenaars voelen. Er is echter een valkuil. Alleen het gebruik van een natuurwetenschappelijke terminologie is geen wetenschappelijk bewijs van Reiki! Het is slechts een rationele verklaring gebaseerd op algemene - maar dikwijls zichzelf tegensprekende - natuurwetenschappelijke termen. (Zoals we later zullen zien kunnen we die labels op grond van onze waarnemingen toepassen op Reiki ).


Het hele terrein van de hoge energie fysica is nieuw en verkeert in de pioniersfase. Als je het aan een leek uitlegt, is het volkomen verantwoord om te generaliseren en de wetenschappelijke termen (ongepolariseerd, subatomair etc.) te gebruiken om een conceptueel kader te scheppen voor het begrijpen van de klinische of lichamelijke uitingen van Reiki - niet om Reiki te bewijzen.


Reiki is 'ongepolariseerde' subatomaire energie die zich gedraagt als een harmonische trilling in energetische systemen - zoals het lichaam - die in een disharmonische toestand verkeren. Als de Reiki-energie de subatomaire wereld verlaat moet het zich polariseren omdat het de fysieke manifeste wereld binnenkomt, waarin het onderhevig is aan de tijdsdimensie. Omdat het, van oorsprong, een harmonische trilling is zal het polariseren en een spiegelbeeld vormen van elke disharmonische frequentie in dat energie systeem (het lichaam) en zal daardoor het normale evenwicht en welbevinden herstellen. Dit versnelt het natuurlijke genezingsproces van het lichaam.


Om deze definitie te verklaren en te bewijzen moeten we gebruik maken van het wetenschappelijke proces van klinische waarneming en het logisch beredeneren van de resultaten van deze waarnemingen. De meeste zaken die we gebruiken in ons dagelijks leven zijn er omdat ze consistent en voorspelbaar werken. Als ze dat niet deden zouden we ze weggooien. Als een nieuw medicijn klinisch is uitgeprobeerd en goede resultaten - zonder duidelijke bijwerkingen - laat zien, wordt het gebruikt omdat de waargenomen resultaten het bewijs vormen. Als het niet meer werkt of slechte bijwerkingen gaat vertonen wordt het niet meer gebruikt en beschouwt als niet bewezen.


Dit is belangrijk om te begrijpen. We kunnen Reiki (nog) niet bewijzen met mooie grafieken of wetenschappelijke termen. Het bewijs, in dit vroege stadium, komt van onze eigen klinische praktische ervaringen en de ervaring van honderdduizenden beoefenaars die gedurende de laatste paar decennia dagelijks Reiki gebruikten.

Terug naar top